Zmarł prof. Zbigniew Pohl

Prof. Zbigniew Pohl (1929 – 2018)

Urodził się 1.06.1929 w Nowogródku. Ojciec Kazimierz był nadleśniczym lasów państwowych, matka Janina z Harczewskich zajmowała się domem i wychowywaniem synów: Zbigniewa i Stanisława. Matka z synami i trzema krewnymi została wywieziona przez okupantów sowieckich za Archangielsk w lutym 1940 r. a ojciec skazany na 10 lat łagru został zesłany na Syberię. Powrócił do Polski w listopadzie 1945 i ukończył eksternistycznie szkołę podstawową w 1946 a następnie uczęszczał do Liceum im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie. Po maturze zdanej w 1949 studiował w latach 1949-1955 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej. Zawarł związek małżeński z Aleksandrą z domu Caban w roku 1957, i miał dwoje dzieci Grzegorza (ur. 1958) i Urszulę (ur. 1959). Po śmierci żony ożenił się ponownie z Heleną Wojtczak i ostatnie lata życia spędził w Poznaniu.

W 1965 obronił pracę doktorską „Badania modelowe parametrów konstrukcyjnych izolatorów wysokiego napięcia do warunków zabrudzeniowych” pod kierunkiem Prof. J. I. Skowrońskiego. Na podstawie rozprawy habilitacyjnej „Wytrzymałość dielektryczna napowietrznych układów izolacyjnych w szczególnie trudnych warunkach pracy” uzyskał tytuł dr hab. w 1971 r. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1996. Pełnił funkcję zastępcy dyrektora (1972 – 1984) i dyrektora Instytutu Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii (1984/1985) i (1987-1993. Wypromował 4 doktorów – Edwarda Sojdę (1977), Michała Cyraniaka (1985) Krystiana L. Chrzana (1987) i Macieja Jaroszewskiego (1999). Jego współpracownicy Jacek Wańkowicz i Krystian L. Chrzan habilitowali się w 1995 i 2013. Dorobek publikacyjny obejmuje 109 artykułów i referatów konferencyjnych, 3 książki, 1 monografię, 3 skrypty i 5 patentów.

Pohl Z., Izolatory wysokiego napięcia do warunków zabrudzeniowych. WNT 1968

Pohl Z. Izolatory elektroenergetyczne. Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej 1995

Pohl Z. (red), Napowietrzna izolacja wysokonapięciowa w elektroenergetyce. Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej 2003

Pohl Z., Izolacja wysokonapięciowa w warunkach zwiększonej upływności powierzchniowej. Wydawnictwo PWr 1975

Pohl Z., Laboratorium wysokich napięć. Skrypt PWr 1977

Praca zbiorowa, Wysokonapięciowe układy izolacyjne. Skrypt PWr, 1980

Fleszyński J., Lisiecki J., Pohl Z., Miernictwo wysokonapięciowe i laboratorium wysokich napięć. Skrypt PWr 1990

Głównym tematem badawczym Prof. Z. Pohla była izolacja napowietrzna, zagadnienia konstrukcji i technologii izolatorów, wpływ zanieczyszczeń atmosferycznych. W ciągu ostatnich 30 lat badał izolatory kompozytowe z kauczuku silikonowego oraz beziskiernikowe ograniczniki przepięć. We współpracy z Jerzym Lisiecki zbudował stacje prób izolatorów w Wałbrzychu, Siechnicy oraz zainicjował budowę stacji prób w Hucie Miedzi Głogów, na której prowadził wraz ze współpracownikami badania aż przez 30 lat, do 2010 r. Od 1971 do 2007 zorganizował lub współorganizował dziewięć konferencji „Napowietrzna Izolacja Wysokonapięciowa w Elektroenergetyce NIWE”. Konferencje te wskazywały, że w tej dziedzinie On i jego zespół zajmowali niekwestionowaną pozycję w Polsce.

W okresie stanu wojennego wraz z całą rodziną (żona, syn, córka) był internowany. Uczestniczył bardzo aktywnie w pracach Wrocławskiego Komitetu Obywatelskiego przy przygotowaniu pierwszych demokratycznych wyborów do Sejmu i Senatu, a zwłaszcza do samorządów gminnych na terenie województwa wrocławskiego. Członek SEP od 1956, wieloletni przewodniczący koła SEP nr 24 na Politechnice Wrocławskiej, odznaczony Złotą Odznaką Honorową SEP, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1989) i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1992). Po przejściu na emeryturę w 1999 pracował dalej na części etatu do 2009 r.

Zmarł  17.12.2018 i został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu, pole nr 3.

Opracował: Krystian Leonard Chrzan